“Ik ben nooit bang geweest voor iemand op de fiets… maar ik ben altijd bang geweest om jou kwijt te raken”

Op 80-jarige leeftijd barst Eddy Merckx in tranen uit en onthult de geheime liefdesbrief die voor zeven Tours in zijn gele trui is genaaid

Door de redactie van Grok Cycling 19 november 2025 – Meise, België

De kamer is klein, de meest gewone ter wereld: een woonkamer met beige muren, vergeelde foto’s, een straal herfstzonlicht dat door het raam valt. Op deze woensdagochtend wordt het echter de meest heilige plaats in het Belgische wielrennen.

Eddy Merckx is vandaag 80 jaar oud. Claudine, 79 jaar oud, nog steeds even hetero, nog steeds even mooi, overhandigt hem een ​​kleine vergeelde envelop, afgesloten met een stukje plakband uit de jaren ’70.

“Maak open, Eddy. Het is tijd.”

De handen van de kannibaal, deze handen die Anquetil, Gimondi, Ocaña verpletterden, trillen als nooit tevoren op een pas van Tourmalet. Hij vouwt het papier open. De inkt is vervaagd, maar de woorden zijn intact.

Hij begint te lezen, zijn stem is al gebroken:

“Claudine, ik ben nog nooit bang geweest voor iemand op de fiets. Noch Anquetil, noch Gimondi, noch de schaduw van Merckx zelf. Maar elke ochtend als ik deze gele trui aantrek, ben ik bang. De angst dat ik op een dag zonder hem thuiskom en dat je iets minder van me zult houden. De angst dat de kannibaal alles zal verslinden, zelfs ons. Daarom houd ik deze brief voor elke Tour dicht bij mijn hart, in mijn linkerzak genaaid. Als ik val, als ik sterf tijdens een afdaling, weet dit: de trui is voor de wereld, maar elke pedaalslag is voor jou. Ik hou meer van je dan van alle overwinningen bij elkaar.

Hij haalt het einde niet.

De grootste kampioen uit de geschiedenis, de man met 525 overwinningen, vijf Tours, zeven Milaan-San Remo, stort in de armen van zijn vrouw en huilt als een kind.

Claudine omhelst hem, terwijl de tranen over haar wangen stromen, precies zoals in 1969, toen hij met een bebloed gezicht terugkeerde van de wielerbaan van Blois, precies zoals in 1975, toen hij op de Champs-Élysées voor de laatste keer van zijn fiets stapte.

Gedurende zeven opeenvolgende Tours (1969-1975) droeg Merckx deze letter in elke gele trui genaaid. De dopingcontroleurs hebben nooit iets gezien. Fotografen ook niet. Zelfs Raymond Poulidor, zijn meest trouwe verzorger, was zich er niet van bewust. Alleen Claudine wist het. Elke avond in het hotel nam hij haar mee uit, kuste haar en naaide haar de volgende ochtend dicht. Vijfendertig dagen geel, vijfendertig dagen van geheime angst dat de glorie hem de essentie zou ontnemen.

‘Ik dacht dat als ik de Tour zou verliezen, ik jou zou verliezen,’ fluistert hij met gedempte stem in haar nek. “Onderweg was ik de kannibaal, maar thuis was ik nog maar een kind uit Sint-Pieters-Woluwe, doodsbang dat zijn vrouw niet langer van hem zou houden als hij tweede zou worden. »

Claudine doet een stap achteruit, neemt zijn gezicht in haar handen zoals toen ze 23 en 22 jaar oud waren, pasgetrouwd zonder geld en met een tweedehands Fiat.

‘Jij stomme, mooie idioot,’ lachte ze door haar tranen heen. “Ik ben met je getrouwd, Eddy, niet met de gele trui. Ik zou van je gehouden hebben, zelfs als je elke dag laatste werd.”

De RTBF-camera legt alles vast. Binnen een paar minuten ging de video de wereld rond. #LettreJaune is sinds de halve finale van 2018 de meest gedeelde hashtag in de Belgische geschiedenis. De huidige renners plaatsen allemaal dezelfde foto: de gele trui uit 1974 van Merckx, met dit kleine, bijna onzichtbare naadje op de linkerzak, ineens het bekendste detail in het wielrennen.

Tadej Pogačar: “Ik dacht dat ik de druk kende. Ik weet niets. » Remco Evenepoel: “De kannibaal had een hart groter dan al zijn overwinningen. Eeuwig respect. » Mark Cavendish, met gebroken stem: “Ik droeg ook geel. Ik wou dat ik van iemand hield die sterk genoeg was om zo bang te zijn. »

In Brussel publiceerde het Koninklijk Paleis een persbericht: “Hunne Majesteiten zijn diep ontroerd. Lang leve Eddy en Claudine, de echte eeuwige gele trui van België.”

In de tuin komen de geïntrigeerde kleinkinderen aanrennen: waarom huilt opa? Merckx veegt zijn ogen af, zet de jongste op zijn knieën en spreekt de zin uit die voortaan in alle Belgische harten gegrift zal staan:

“Kinderen, onthoud dit: je kunt alle races ter wereld winnen, maar als je niemand hebt om te verslaan, heb je helemaal niets gewonnen. »

Dan wendt hij zich tot Claudine, pakt haar hand en spreekt uiteindelijk hardop de woorden uit die hij alleen in deze verborgen brief had durven schrijven:

“Ik ben nooit bang geweest voor iemand op de fiets… maar ik ben altijd bang geweest om jou kwijt te raken.”

België huilde. Fietsen huilde. Liefde, voor een perfecte avond, versloeg zelfs de kannibaal.